Tek “günah keçisi” ekranın kendisi değil; ekranın ardında çocuğun yalnız bırakılması ve bir yandan da yetişkinlerin kendi dijital alışkanlıklarını sorgulamamaları, iğneyi de çuvaldızı da hep başkalarına batırmaları… Çocuklarından “aktif ilgi”yi esirgemeleri…
Sistem, “çocuklar geleceğimizdir” demeye devam ederse, onların bugün aç mı, susuz mu olduğunu görmezden gelecek; onların “geleceğini” güvencesiz ve denetimsiz bir çalışma düzeni içerisinde, sanayiye ara eleman veya hizmet sektörü çalışanı olmakla sınırlandıracak. Kantinden şişe su alacak harçlıkları olmadığı için musluktan su içmelerine, mide gurultusuyla dersi dinlemelerine sessiz kalacak. Biz de henüz hepsine eşit koşullarda nitelikli kamusal eğitim bile veremediğimiz çocuk nüfusumuzla övünmeyi sürdüreceğiz.
Çocukların adalet sistemiyle teması yoğun. Mağdur ya da suça sürüklenen çocukların temsil ve koruyucu mekanizmalara erişiminde yapısal sorunlar var. Oysa çocuk adalet sistemiyle nerede karşılaşırsa karşılaşsın, önce onun üstün yararını gözetmek zorundayız.
Türkiye’nin çocuk adalet sisteminde atacağı her adım, yalnızca bir çocuğun hayatını değiştirmekle kalmayacak; aynı zamanda toplumsal uyum ve güvenliğe de stratejik bir yatırım olacak. Erken müdahale, eğitim ve meslek edindirme programları, ailelere yönelik destek mekanizmaları ve çocuklara “başka bir çocukluğun mümkün olduğu” fikrini aşılayan sosyal politikalar, Türkiye’de çocuk adaletini dönüştürmenin anahtarı olabilir.
Eğitimde eşitsizlikleri azaltmanın yolu, ilkokul çağındaki çocuklara yapılan bilinçli kamu harcamalarından geçiyor. Üstelik bu yatırımlar, yalnızca “ne kadar” harcandığıyla değil, “nasıl” ve “kimlere” harcandığıyla da anlam kazanıyor. Okula erişimden sağlıklı beslenmeye, okul sonrası destekten pedagojik yaklaşımlara kadar bütüncül, siyaset-üstü ve kapsayıcı bir sistem içinde ele alınan yatırımlar, çocukların sadece sınavlarda değil, hayatta da başarılı olmalarını sağlıyor.
Atlas ve Sidar’ın aldığı madalyalar, eğitim tartışmalarının ne kadar dar ve sığ bir zeminde yürütüldüğünü yüzümüze çarpıyor. Bu başarılar bir sistemin beklenen sonucu değil, sistemin eksiklerini bireysel çabayla aşan çocukların zaferi. “Eğer bir yerlerde bilime, demokrasiye, aydınlığa aç bir çocuk senin ışığını bekliyorsa, sönmeye hakkın yoktur. Işıyacaksın!” Prof. Türkan Saylan Barselona’da bu yıl beşincisi düzenlenen […]
Bozuk plak gibi durmadan tekrarlanan homojenleştirilmiş ve dayatılmış tek tip bir güzellik mitinin farklı yaş kategorileri için pazarlanması sonucunda çocuklarda beden ve güzellik algısı da değişiyor, dönüşüyor ve çetrefilleşiyor. Çocuklar, güzellik algısının bir gösteriye dönüşmesi sonucu cilt bakım ürünlerini birer aidiyet ve toplumsal onay aracı haline getiriyor. Sosyal medyayı çepeçevre saran, bilimsel verilerden ve gerçekliklerden […]
UNICEF’in geçen hafta açıkladığı son verilerine göre, dünya genelinde her dört çocuktan biri eşitsizlik, çatışma ve iklim krizi nedeniyle şiddetli çocuk gıda yoksulluğu yaşıyor. Somali’de 100 çocuktan 63’ü, Gazze’de ise her 10 çocuktan dokuzu bu durumda. Türkiye’de de ciddi bir çocuk açlığı var ve bu, erken çocukluk döneminden üniversite çağına dek kesintisiz, yaygın ve kritik […]
Estonya’da eğitim sistemi, çocuklara okulu geleneksel ve dijital öğrenim yöntemlerinin bir bileşkesi yoluyla sevdirme üzerine temelleniyor. Yani eğitimden keyif almak esas. Bir diğer deyişle, eğitim ekosistemini gri tonun hâkim olduğu, sıkıcı ve zorunlu bir alan olmaktan çıkararak, öğrencilerin fiziksel ve duygusal olarak eğitime hazır oluşlarını güçlendirmeye odaklanılıyor.
Çatışma bölgelerindeki çocuklar için çocukluğun allı pullu düşleri, tıpkı Mahler’in Dokuzuncu Senfonisi misali, derin bir melankoli, azap ve kapkaranlık duygular eşliğinde dramatik bir şekilde sessizliğe karışıyor. Mahler’in ifadesiyle, geriye sadece “ölümün görkemi” kalıyor. Hem de tüm dünyanın gözlerinin önünde yaşanan bir toplu ölüm… “Acı geçiyor. Acı elbette geçiyor. Acı çekmiş olmak geçmiyor.” Kemal Varol İsrail’in […]
