İstanbul Üniversitesi Tarih bölümünden mezun oldu. Milli Savunma Üniversitesi’nde İstihbarat Çalışmaları alanında yüksek lisans eğitimi aldı. Çeşitli gazete, televizyon ve dergilerde çalıştı; savunma, güvenlik, yargı konularına yoğunlaştı; kriz ve çatışma bölgelerinden haberler yaptı. Suriye iç savaşında insan manzaralarını aktardığı Savaşın İnsanları isimli bir kitabı bulunmaktadır.
Haritalar, faturalar ve paravan şirketler üzerinden yürüyen karanlık ağ, bir suikastın nasıl “ticaret” kılığına sokulduğunu gözler önüne seriyor. Mossad’ın Türkiye merkezli lojistik hatlar, sahte şirketler ve HUMINT üzerinden kurduğu yapı, yalnızca Mohamed Zouari’nin ölümüne giden yolu değil, modern istihbaratın gizli mimarisini de ifşa ediyor.
YPG, Suriye’deki varlığını IŞİD’le mücadele döneminde, ABD öncülüğündeki uluslararası askerî koalisyonun sağladığı destek ve siyasi meşruiyet sayesinde kurmuştu. Rakka ve Deyrizor gibi, demografik olarak Arap çoğunluğa sahip, aynı zamanda petrol ve gaz açısından stratejik önemi yüksek şehirler de YPG denetimine girmişti. Devrimden hemen sonra bu bölgeleri yeni hükümete devretmesi, sahadaki en akılcı ve en az maliyetli seçenekti. Yapmadı. Arap şehirlerini kontrol etmeye devam etmek istedi.
“America First” bir Trump sloganı olsa da, dünyanın herhangi bir ülkesinde benzer sloganları atan siyasetçiler görebiliriz ve bu siyasetçiler gittikçe güçleniyorlar. Diğerkam ve adil bir dünya düzeni yönünde bir arayışın pek de mümkün olmadığını söyleyebiliriz, herkesin kısa vadeli çıkarlarına odaklandığı bir ortamda bu tür uzun vadeli bakış açısını taşımaya çalışmak pek de rasyonel bir tercih olmaz.
Trump dış politikası realizmin kaba ve indirgemeci bir taklidi görüntüsü verir durumda. Açık olmalı ki, sadece liberal kurumsalcılığa karşı olmak, bunun nişanesi olarak 66 uluslararası kuruluşun üyeliğinden çekilmek bir dış politika seçimleri kümesini realist yapmaya yetmez.
Halep’te Şeyh Maksud ve Eşrefiye’ye giren Suriye ordusu, yalnızca birkaç mahalleyi değil, 2016’da yarım kalan bir hesabı da kapattı; YPG için mesele artık direnmek değil, yanlış okunan zamanın bedelini ödeyerek neye dönüşeceğine karar vermek.
Güney Amerika Uzmanı Hüsamettin Aslan’la Venezuela’da bombaların patladığı ve Maduro’nun kaçırıldığı gecenin ardındaki denklemleri, petrol savaşlarından Çin ve Rusya faktörüne, askerî elitlerin tutumundan Washington’un gerçek hesaplarına kadar bütün boyutlarıyla ele aldık. Röportaj, krizi yüzeysel başlıkların ötesinde anlamak isteyenler için temel bir başvuru niteliği taşıyor.
Ekranlarda kimin konuşacağı, yayıncılığın değil “dengelerin” meselesi hâline geldiği için editoryal iradenin varlığı bile unutulmuş durumda. İşte tam da bu yüzden, “artık gazeteciler değil siyasetçiler çıkacak” cümlesi bir yayın tercihi değil, bir talimat gibi algılanıyor ve kimse de buna şaşırmıyor.
Bir imparatorluğun kuruluşu ile çöküşü aynı ayda hatırlanırken, Sovyet deneyiminin geriye bırakları hâlâ canlı. Marci Shore, Bolşevik devrimcilerin zihinsel dünyasından totalitarizmin insan öznelliğini nasıl öğüttüğüne uzanan bir hatta, tarihle yüzleşmenin ertelenmiş sorularını yeniden açıyor.
Birçok kişi, Arap ülkelerinin bugünkü zayıflığından Arap Baharı’nı sorumlu tutmaya odaklanmış durumda. Bu anlatı, devletlerin ve rejimlerin rolünü düşünmek yerine, sözde kaosun ve Batı müdahalesinin tohumlarını ektikleri gerekçesiyle halkı ve aktivistleri suçluyor. Ancak uzun vadede Arap ayaklanmalarının bu şekilde hatırlanacağını sanmıyorum.
Bunu başarısızlık olarak nitelemek, devrimlerin nasıl işlediğini yanlış anlamaktır. Devrimler, hızlı sonuçlanan olaylar değil, uzun ve düzensiz süreçlerdir. Karşı devrim kurumsal olarak zafer kazandı, ancak ayaklanmalara neden olan şikayetler daha da şiddetlendi.
