Bugün emperyalist ve kibirli bir saldırının altında bulunan İran, çökmüş ama enkazının silüeti ayakta duran, tıkanmış ama bir şekilde işleyen, meşruiyetini kaybetmiş ama iktidarını sürdüren, dostu olmayan ama jeopolitik dengelerden destek bulan bir devlete dönüşmüş durumdadır. Dolayısıyla, Amerika ve İsrail’in savaş açtıkları şey tıkanmış hatta çökmüş İran’ın silüetidir. Silüetin dış müdahale ile değişmesi mümkün değildir.
Bugün emperyalist ve kibirli bir saldırının altında bulunan İran, çökmüş ama enkazının silüeti ayakta duran, tıkanmış ama bir şekilde işleyen, meşruiyetini kaybetmiş ama iktidarını sürdüren, dostu olmayan ama jeopolitik dengelerden destek bulan bir devlete dönüşmüş durumdadır. Dolayısıyla, Amerika ve İsrail’in savaş açtıkları şey tıkanmış hatta çökmüş İran’ın silüetidir. Silüetin dış müdahale ile değişmesi mümkün değildir.
28 Şubat’ta başlayan ABD/İsrail-İran savaşı, yalnızca taraf ülkeleri değil tüm dünyayı etkileyebilecek bir gerilimi beraberinde getirdi. Körfez’de güvenliğin sarsılması, Hürmüz Boğazı üzerinden geçen enerji hatlarının geleceği ve savaşın bölgeye yayılma ihtimali küresel ölçekte ciddi bir endişe yaratıyor. Perspektif ODAK, çatışmanın tüm boyutlarını farklı pencerelerden ele alarak, dünyanın neden bu savaşa bu kadar dikkatle baktığını anlamaya çalışıyor.
Trump’ın ikinci başkanlık döneminde derinleşen küresel sarsıntı, yalnızca güç dengelerini değil, bu dengeleri ayakta tutan kuralları ve teamülleri de görünür biçimde aşındırdı. Söz konusu kırılmayı farklı perspektiflerden ele alan makaleleri, çeviri metinleri ve söyleşileri bir araya getirerek, şekillenmekte olan yeni küresel düzenin izini sürüyor.
Türkiye, 50 yıllık şiddet parantezini kapatmaya en yakın noktada. Siyasilerin sürece desteği, çözüm iradesi ve Abdullah Öcalan’ın silah bırakma çağrısıyla ümitler dirildi. Perspektif, “dağlara bahar getirme” niyetiyle ortaya çıkan bu iklimi tüm yönleriyle irdeliyor ve “Çözüm Süreci 2.0”a projeksiyon tutuyor.
